Dudok Kwartet

De volgende dag om 10 uur ’s ochtends (jawel) mochten op het podium verschijnen voor de eerste ronde.  We zijn er niet perse aan gewend om op dat tijdstip al een concertgevoel te hebben, dus waren we om 8 uur al aanwezig om in te spelen en fysiek en mentaal wakker te worden.  Door de adrenaline waren we op het podium gelukkig superscherp en speelden dan ook voor ons gevoel prettig. Direct daarna mochten we een lunchconcert geven in Schunk (cultureel centrum), georganiseerd door het concours.

Alle deelnemers mochten sowieso in de 2^e ronde hun kunsten vertonen, dus speelden we de volgende dag  ons moderne programma, Kurtág en Saariaho.  Het werk van Kurtág drukt vele sferen in 12 zeer korte deeltjes uit. Het middelste deel is het muzikale zwaartepunt en vertolkt de reactie van de kosmos op menselijke vragen. En juist op dat moment klonk er een donderslag van het losgebarsten onweer door de concertzaal. Dit zorgde voor een behoorlijke extra dimensie aan het stuk.

Aan het eind van de 2^e ronde werd bekend gemaakt welke ensembles door mochten naar de finale. We dachten we dat het spelen zelf al spannend genoeg was, maar het wachten op de uitslag is nog zenuwslopender. Gelukkig kwam Vera Beths, de voorzitster van de jury, met de mededeling dat we naar de finale waren. 
Om toch maar even te ontspannen besloten we ’s avonds naar de bioscoop in Heerlen te gaan, de volgende dag zouden we namelijk meer dan genoeg tijd hebben om ons voor te bereiden op de finale.

Na een enigszins onrustig nachtje was de dag van de finale aangebroken! Die ochtend eerst maar even individueel wat oefenen, wie weet helpt het nog. Daarna was er een gezellige lunch voor alle deelnemers in het plaatselijke café wat meehielp aan een goed groepsgevoel in plaats van een heftige concurrentiestrijd inclusief psychologische oorlogsvoering. Toen was het tijd voor de soundcheck in het theater waar de finale plaats vond. Het werd opgenomen voor radio 4 wat later in de week te beluisteren viel. De zenuwen begonnen ondertussen al een beetje op te borrelen, maar we hadden er veel vertrouwen in. We openden de finale met het spetterende laatste deel van Beethoven opus 18 nr. 2 wat een fijne binnenkomer voor ons en het publiek was. Daarna maakten we veel indruk met het 1^e strijkkwartet van Ligeti.
Nadat iedereen had gespeeld, kwam het juryberaad, wat maar 10 minuten in beslag nam. Het bleek dus een klare zaak, we hadden de 1^e prijs!

De Italiaanse keuken is door het jaar heen een enorme inspiratiebron voor de gezamenlijke maaltijden van het kwartet die menig repetitie draaiende houden. Een walhalla troffen wij deze zomer op het Linari Classic festival in Toscane. Samen met de andere musici tien dagen lang lunchen en dineren aan lange tafels vol met alleen maar lekker eten en goeie wijn. Airdrie, de hoogst adorabele oprichtster en organisatrice van het festival is een ware keukenprinses. Die lasagne. En die quiche van haar. Tussendoor moest er wel wat gerepeteerd en geconcerteerd, maar dat was ook geen straf. De andere muzikanten in de vakantievilla met zwembad waren stuk voor stuk heel goed en ook nog gezellig. Erg lekker, die Vlaamse broodtaart van Erik. De concertlocaties waren prachtig en de diners na afloop van de concerten van een grootse meeslependheid. Wat hebben we een geweldige chocoladedesserts mogen verorberen. Desalniettemin kon Mark het niet laten om toch ook even zijn barbecue aan te steken. Het vlees is zwak. Of zoiets. Italiaanse opgerolde worsten zijn superlekker, maar wel lastig te keren. Verder lagen we een beetje in het zwembad met onze aanhang die ook mee mocht en maakten we toeristisch wat tochtjes in onze Alfa Romeo Giulietta naar San Gimignano en Sienna. En aten we meloen met ham. En echte Italiaanse ijsjes.

Terug in Nederland was het in het kader van de Gelderse Muziekzomer culinair even flink afzien in ‘Italiaans’ ‘restaurant’ ‘Cleopatra’. Judith en Marleen waren er nog een paar dagen lang niet lekker van. Het werd overigens wel flink goedgemaakt door de tapas voorafgaand (huh?) aan het concert dat we gaven in het prachtige kerkje in Leur. De high tea die geserveerd werd bij ons concert in een hotelsuite (op het Grachtenfestival) ging helaas aan onze neus voorbij, maar het foto’s maken in het vierpersoons bed was heel grappig. Weet u wat ook heel leuk was? Onze concerten met wijnproeverij waren echt een succes, dat gaan we vaker doen!

Het Dudok Kwartet wordt vaak gevraagd waar de naam nu precies vandaan komt. Dat de architect Dudok een groot muziekliefhebber was, weet bijna niemand. Wel wordt onze naam vrijwel overal in verband gebracht met de vermaarde Dudok appeltaart.

We moeten bekennen dat geen van ons ooit Dudok appeltaart gegeten heeft. De reden is simpel: appeltaart maken kunnen we zelf veel beter!

Bij ons concert in de Kunstlinie in Almere kregen we als bedankje nu eens geen bosje bloemen of een flesje wijn, maar een potje heerlijke zelfgemaakte jam van de Bakkerswinkel. Daar moesten we wat mee doen, vond het Dudok Kwartet en zo bedachten we het recept voor de ultieme appeltaart. Bij deze: Dudok appelcrumble met lemon curd (vrij naar een recept uit De Banketbakker van Cees Holtkamp)

Men neme:
80 gram roomboter
50 gram suiker
Een snufje zout
150 gram bloem
Roomboter voor het invetten van de schaal
4 appels (Jonagold), geschild
2 of 3 eetlepels lemon curd
Naar smaak: rozijnen, kaneel, noten, of wat u maar wilt

Verwarm de oven voor op 210 graden. Snijd de boter in kleine blokjes en meng die met de suiker en het zout. Voeg de bloem toe en wrijf alles tussen je handen tot een grof strooisel.
Vet een ovenschaal dik in met boter.Snijd de appels in blokjes en meng met rozijnen, kaneel en de lemon curd.
Bedek de bodem van de schaal met de appelsmort. Strooi het deeg erover zodat alles bedekt is.

Bak de taart 30 minuten. Serveer hem warm, met (goed) roomijs.

Binnenkort op onze site: een handig instructiefilmpje met chefkok David Faber.

Dagelijks je eigen spel opnemen is volgens Günter Pichler, één van onze docenten de sleutel tot een bloeiende carrière als strijkkwartet. Dus nemen wij telkens braaf ons opname-apparaat mee naar zijn lessen. Niet alleen om kritisch ons eigen spel terug te luisteren, maar vooral omdat we hopen op de langverwachte uitbarsting waar iedereen het altijd over heeft. Meneer Pichler heeft nogal een reputatie: vele malen werden wij al gewaarschuwd voor zijn temperament en opvliegendheid. Maar helaas, ook dit weekend is het ons niet gelukt. We speelden het klarinetkwintet van Tristan Keuris en wilden dat stuk uitvoeren op de voorspeelavond. We waren al helemaal voorbereid om hard aangepakt te worden, maar Jesse, de klarinettist, gooide roet in het eten. De professor was één en al lof over het prachtige stuk en vooral die geweldige klarinettist. Prachtige toon, zuivere intonatie, fabuleuze kleuren! Tja, toen konden wij het natuurlijk niet meer verpesten. Ook op het concert viel het klarinetkwintet zeer in de smaak.

Eigenlijk waren we toch wel erg blij  met dit positieve commentaar. Bovendien bewijst het weer eens dat je sterke verhalen met een flinke korrel zout moet nemen. En mochten we er toch eens flink van langs krijgen, dan zullen we de opname goed bewaren. Leuk voor later.

Heerlijk, zo’n week vrij! Hoef je eindelijk eens niet iedere dag bezig te zijn met het Kwartet. Nouja, er moest natuurlijk wel weer nieuw repertoire ingestudeerd worden. Een week om drie nieuwe stukken onder de knie te krijgen is natuurlijk niet echt een zee van tijd.

Het  was wel goed dat we hadden afgesproken om elkaar niet te bellen en daar hielden we ons keurig aan. Mark had wel een enkele keer contact met de anderen over aan te schrijven fondsen, want deadlines houden geen rekening met kwartetvrije periodes. Maar hij belde hooguit drie keer op een dag, heus niet vaker. We werden wel een beetje ongerust toen Marleen al een hele dag niet had geantwoord. Wat een opluchting toen ze weer van zich liet horen!

Zo begonnen we afgelopen maandag weer uitgerust aan een nieuwe drukke tijd. Wat hebben we fijn koralen van Bach gespeeld! Wat werd er weer lekker veel kritiek gespuid en commentaar geleverd.

Wat hebben we het goed samen.

Hier zijn we dan! Dat wil zeggen, we bestonden al een tijdje met onze nieuwe naam Dudok Kwartet. Maar nu zijn we ook online te vinden! Op ons weblog zullen we af en toe een kleine update geven van ons wel en wee.
We studeren inmiddels een half jaar in Keulen bij het Alban Berg Quartett. Eén of twee keer per maand hebben we daar een weekend lang lessen, elke keer van twee andere leden van het ABQ. We logeren in een knus appartement vlak bij de Hochschule. De eigenaar heeft bij elke reservering een andere naam (Magdelana Weber, Semra Gürcay of Margarita Kotseva) en het is altijd spannend of we: a. pannen, b. glazen. of c. een dvd-speler bij onze kamer krijgen, maar we hebben het er heel gezellig. Als we doodmoe van de intensieve lessen 'thuiskomen' is er altijd wel een moeder die boerenkool in de achterbak van onze leenauto heeft gestopt. En anders gaan we naar de Turkse Grillroom verderop in de straat, waar je spotgoedkoop veel te veel kunt eten.
Deze maand hadden we Semesterferien, geen lessen dus. We kunnen onze tijd goed gebruiken, want we moeten veel nieuwe muziek instuderen. Echte nieuwe muziek, zoals Arcadiana van Thomas Adès en het klarinetkwintet van Tristan Keuris. Verder zijn we druk bezig met het tiende strijkkwartet van Shostakovich, voor concerten in het Concertgebouw en in Keulen.
Naast al die serieuze zaken, hebben we soms ook nog tijd voor onze hobbies: Mark frituurt op feestjes (voor meer info, neem contact op met FabeMul BV), Marleen had de afgelopen tijd de schaatskoorts te pakken, David speelt GTA-4 op zijn nieuwe pc en Judith is naarstig op zoek naar een kat om de muizen in huis af te schrikken. Verder spelen we binnenkort samen met Pierre Wind en dat belooft wat, want hij houdt van muziek en wij houden van lekker eten (en vice versa).